Έφτασα επιτέλους στην κορυφή του βουνού μετά από μια δύσκολη ανάβαση. Ξεκίνησε σαν μια ευχάριστη πορεία καταλήγοντας σε μια επίπονη αναρρίχηση. Θα έλεγα ότι το θέαμα που αντικρίζω μου κόβει την ανάσα, αν αυτή δεν είχε ήδη κοπεί από την έλλειψη οξυγόνου και την υπερπροσπάθεια που κατέβαλα στα τελευταία βασανιστικά μέτρα. Φανταζόμουν την κορυφή σαν το τεντωμένο δάχτυλο ενός γίγαντα που προσπαθεί να ακουμπήσει τον ουρανό κι έχω μπροστά μου ένα λευκό οροπέδιο χωρίς ορίζοντα. Η ανάκλαση του ήλιου δίνει στο χιόνι μια ασημένια γυάλινη όψη, σαν ένα καθρέφτη ακουμπισμένο εδώ απ’ τους Θεούς. Προστατεύω τα μάτια μου απ’ το έντονο φως και επιχειρώ τα πρώτα μου βήματα σ’ αυτό το νέο παρθενικό κόσμο. Τα πόδια μου βουλιάζουν στο χιόνι κάνοντας το βάδισμά μου αργό και άχαρο. Αυτό όμως που μ’ ενοχλεί περισσότερο, είναι οι βαθιές λακκούβες που αφήνω πίσω μου σαν ανοιχτές πληγές σε μια κατά τ’ άλλα αψεγάδιαστη επιδερμίδα. Αν το οροπέδιο είναι ο καθρέπτης της Αφροδίτης, ελπίζω να μην θαυμάζει την ομορφιά της αυτή τη στιγμή και προκαλέσω την οργή μια υπερευαίσθητης Θεάς. Απορροφημένη σ’ αυτή την ανήσυχη σκέψη, μόλις που αντιλαμβάνομαι μια ξαφνική κίνηση στα δεξιά μου. Εστιάζοντας με το δακρυσμένο μου βλέμμα αντιλαμβάνομαι ένα μικρό πλασματάκι που με κοιτάζει γεμάτο απορία. Εντελώς ακίνητο και με τ’ αφτιά σηκωμένα μοιάζει με σταλαγμίτη. Μόνο τα τρομαγμένα του μάτια προδίδουν τη ζωή που τρέχει μες τις φλέβες του. Ένα ελαφρύ αεράκι κάνει τα μουστάκια του να κουνιούνται μεταφέροντας ένα μήνυμα που τον ανησυχεί πολύ περισσότερο από την παρουσία μου. Τινάζεται σαν ελατήριο και εξαφανίζεται στη στιγμή χωρίς να αφήσει ούτε ίχνος από το τόσο σύντομο πέρασμα του. Η αιτία της απότομης φυγής του λαγού δεν αργεί να μου φανερωθεί. Ένας μεγαλόσωμος λευκός λύκος κάνει τη δραματική του είσοδο στη σκηνή. Το αίμα μου παγώνει με μιας, ενώ το μυαλό μου αρχίζει να φλέγεται. Θέλω να τρέξω, όμως δεν μπορώ. Το σώμα μου αδυνατεί ν’ ακολουθήσει τις εντολές μου. Όπλο δεν έχω ικανό να με προστατέψει από το μεγάλο θηρευτή κι αποφασίζω να τον αντιμετωπίσω ορθώνοντας όσο μπορώ το ανάστημα μου, με την ελπίδα πως το θηρίο δεν θα μυρίσει το φόβο μου. Ο Λύκος όμως δε φαίνεται να έχει άγριες διαθέσεις. Με πλησιάζει βαδίζοντας υπερήφανα χωρίς να γρυλίζει και χωρίς να επιδεικνύει τους φονικούς του κυνόδοντες. Θυμάμαι ότι έχω φέρει λίγο φαγητό μαζί μου και με αργές προσεκτικές κινήσεις, το βγάζω για να του το προσφέρω. Σταματάει μόλις δυο βήματα μακρυά μου και με μια κίνηση του κεφαλιού του με προτρέπει να κατέβω στο ύψος του. Το βλέμμα του γεμάτο ένταση αλλά χωρίς επιθετικότητα, μου ξεκαθαρίζει πως είμαι ένας απλός επισκέπτης στην επικράτεια του. Γονατίζω μέσα στο χιόνι με απλωμένο το χέρι και σκυμμένο το κεφάλι για να υποκλιθώ στον άρχοντα του βουνού. Ο λύκος ανοίγει το μεγάλο του στόμα και η καυτή του ανάσα ραγίζει τον παγωμένο αέρα. Νιώθω ότι το ταξίδι μου έφτασε στο τέλος του. Κλειδώνω τα μάτια μου στα δικά του πισωπατώντας σιγά σιγά. Ένα βήμα εγώ και ένα ο λύκος, φτάνουμε στην άκρη του γκρεμού. Η κατάβαση απαιτεί την προσοχή μου κι έτσι αναγκάζομαι να στρέψω τα μάτια μου απ’ το βλέμμα του. Λίγα λεπτά μετά, δεν καταφέρνω ν’ αντισταθώ στον πειρασμό και κοιτάζω προς τα πάνω. Θέλω να ξέρω που βρίσκεται το θηρίο. Το φως του ήλιου με τυφλώνει κι ίσα που διακρίνω το κεφάλι του λύκου μέσα στο φωτεινό στεφάνι. Σαν να απέκτησε μια πύρινη χαίτη. Όταν φτάνω εξαντλημένη πίσω στον πύργο μου, στο δικό μου μικρό βουνό, συνειδητοποιώ γιατί επέζησα απ’ αυτή την τόσο επικίνδυνη συνάντηση. Ο λύκος, όπως όλοι οι μεγάλοι κυνηγοί, βλέπουν πίσω από την εικόνα μας. Βλέπουν τις καρδιές να πάλλονται σαν λαμπερά πετράδια που εκπέμπουν ενέργεια. Το χρώμα και η δύναμη αυτής της ενέργειας καθορίζουν την αντίδραση τους. Ένα έντονο κόκκινο δείχνει έναν υπολογίσιμο αντίπαλο ενώ ένα απαλό πράσινο ένα εύκολο θήραμα. Σε μένα ο λύκος διέκρινε αμέσως το έντονο μπλε που χαρακτηρίζει το είδος του. Κατάλαβε ότι ήμουν σαν κι αυτόν, ένας μοναχικός λύκος που απομακρύνθηκε από την αγέλη για να αναζητήσει το δικό του βασίλειο. Μου έδειξε ότι η κορυφή, του ανήκει και ότι ο πύργος μου είναι γι’ αυτόν άλλη μια αετοφωλιά. Σήμερα πήρα ένα μεγάλο μάθημα που θα καθορίσει τα επόμενα βήματα μου. Μπορεί ο αετός να πετάει ψηλά και να βλέπει μακρυά αλλά ο λύκος είναι ο πραγματικός κυρίαρχος του βουνού. Γιατί με τα νύχια καρφωμένα βαθιά μέσα στη γη, την έχει κάνει δική του. Εξάλλου η μεγαλύτερη αυτοκρατορία που γνώρισε ποτέ ο κόσμος διάλεξε στην πορεία ως έμβλημα της τον αετό αλλά, ας μην ξεχνάμε ότι γεννήθηκε στο στήθος μιας λύκαινας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *