Η μέρα μου ήταν εξαντλητική, στενάχωρη, μοναχική. Τα προβλήματα συσσωρεύονται πάνω στους ώμους μου. Νιώθω σαν τον Άτλαντα που σηκώνει τον κόσμο. Κανείς δε με βοηθάει, κανείς δε με καταλαβαίνει. Τα εμπόδια προστίθενται το ένα μετά το άλλο στο δρόμο μου. Γυρεύω λύσεις και το μόνο που εισπράττω είναι κι άλλες ερωτήσεις. Σπρώχνω το έργο μου, με τη θέλησή μου, σε μια ατέλειωτη ανηφόρα σαν το Σίσυφο κι όλοι ζητάνε από μένα, περιμένουν, βασίζονται σε μένα. Δίνω από τον εαυτό μου, από τις σάρκες μου για να βοηθήσω τους ανθρώπους, σα νέος Προμηθέας.
Πέφτω για ύπνο, όχι για να ξεκουραστώ αλλά για να χαθώ για λίγο απ’ τον κόσμο. Αυτή η νύχτα όμως μου επιφυλάσσει μια αναπάντεχη συνάντηση. Από το βάθος των ονείρων μου πλησιάζει αργά μια ανδρική μορφή, σκορπίζοντας γύρω της σωρό σπασμένα γυαλιά τα θραύσματα του υποσυνείδητου μου. Η ομορφιά του είναι τόσο εξωπραγματική όσο τα μεγάλα μαύρα του φτερά. Η πύρινη αύρα του έχει την έλξη μιας έκλειψης ηλίου. Ο αρχάγγελος του σκότους ήρθε να μ’ επισκεφθεί χωρίς μανδύα. Τα πρώτα του λόγια με χτυπάνε με την ίδια ευθύτητα που με είχε προκαλέσει η ωμή του παρουσία, χωρίς εισαγωγές και χωρίς τεχνάσματα……

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *