Εκεί που αρχίζω να πιστεύω ότι το κύμα πέρασε, το φίδι ξαναχτυπά ανελέητα. Καθώς βγαίνω από την ιερή ασφάλεια του πύργου μου, τον αντικρίζω. Με περιμένει. Κάθεται στο πεζούλι της σχολής μου καπνίζοντας ανέμελα.                                                                                                                                                Η στάση του, οι κινήσεις του, όλο του το είναι δείχνουν άνεση και οικειότητα. Το βλέμμα του όμως, προδίδει την ένταση της θέλησής του.                                                                                                       Κοιτάζω γύρω μου και αντιλαμβάνομαι ότι είμαστε μόνοι.                                                                         Ούτε άνθρωπος, ούτε ζώο, ούτε καν το ελαφρύ αεράκι.                                                                                 Σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος.                                                                                                                       Σαν να βρισκόμαστε παγιδευμένοι σ’ ένα πίνακα ζωγραφικής.                                                             Κοιτάζω προς τα πάνω ελπίζοντας σε μια βοήθεια που ξέρω πως δεν θα ‘ρθει. Βλέπω μόνο τον καθαρό ουρανό. Θα πρέπει ν’ αρκεστώ σε αυτό. Συγκεντρώνω τις δυνάμεις μου και απευθύνομαι στον απρόσμενο επισκέπτη μου.                                                                                                                                       –Δε γνωρίζετε ότι το κάπνισμα απαγορεύεται στο χώρο του σχολείου;                                                          -Ξέρεις, έχω μια αδυναμία στα απαγορευμένα. Αν σ’ ενοχλεί όμως θα το σβήσω. Δεν θα ήθελα λίγη στάχτη να σταθεί εμπόδιο μεταξύ μας. Προτιμώ κατά πολύ τη φλόγα…                                                          -Δεν θυμάμαι να σε κάλεσα. Ποιος σου δίνει το δικαίωμα να εισβάλεις  στη ζωή μου;                                -Μην ξεγελιέσαι. Ποτέ δεν έρχομαι απρόσκλητος. Εσύ με έφερες κοντά σου και το ξέρεις πολύ καλά. Ξέρει που χτυπάει. Η μελαγχολία μου τον έφερε, το καταλαβαίνω καλά τώρα. Δεν πρέπει όμως να αποδεχτώ ότι έχει δίκιο. Δεν πρέπει να του δώσω μια τόσο εύκολη πρώτη νίκη. Ενώ προσπαθώ να απελευθερωθώ από τα δεσμά της αμφιβολίας, σηκώνεται αργά και με πλησιάζει. Ένα ωστικό κύμα ισχύς και θερμότητας με χτυπάει πριν προλάβω ν’ αντεπιτεθώ. Είναι σαν να ετοιμάζομαι να προσκρούσω  σ’ ένα σκοτεινό αστέρα. Όταν φτάνει σε απόσταση αναπνοής, μπορώ ν’ ακούσω την καρδιά του να χτυπάει δυνατά σαν να πάλλεται ο πυρήνας του κόσμου. Φοβάμαι ότι χάνω τον πόλεμο. Φοβάμαι ακόμα πιο πολύ ότι, θέλω να χάσω τον πόλεμο. Δεν θα πέσω έτσι, αμαχητί… προσπαθώ να κερδίσω χρόνο. Με πλησιάζει κι άλλο.

–Δεν είμαι εγώ για σένα. Είμαι ταγμένη στον Κύριό μου.                                                                                 –Θα μπορούσα να σου πω ότι αυτό ακριβώς είναι που με ωθεί. Είσαι το λάβαρο του εχθρού στο πεδίο της μάχης. Αν σε κατακτήσω θα πετύχω μια μεγάλη νίκη σε μια αιώνια αναμέτρηση. Δεν θα σου πω όμως ψέματα, αν και κατά καιρούς μ’ έχουν κατηγορήσει και γι’ αυτό. Σε θέλω γι’ αυτό που είσαι, όχι γι’ αυτό που αντιπροσωπεύεις. Σε θέλω σαν πλάσμα μοναδικό και σπάνιο. Σαν γυναίκα, όχι σαν σύμβολο.

Θέλω να αναπνεύσω, να αρνηθώ, να δραπετεύσω, αλλά δεν μπορώ ούτε να κουνηθώ, ούτε να μιλήσω. Δεν μ’ αφήνει να συγκεντρωθώ, νιώθω χαμένη.                                                                                          Αυτός συνεχίζει την επίθεσή του χωρίς παύση, χωρίς οίκτο, σαν τον ξιφομάχο που ετοιμάζεται για το τελικό χτύπημα στην καρδιά.                                                                                                                                   –Θα μπορούσα να σου προσφέρω τα πάντα. Πλούτη, δόξα και πραγματοποίηση όλων των ονείρων σου. Το έχω ξανακάνει. Είναι κυριολεκτικά στο χέρι μου να σε αποθεώσω. Άσε με να σε κάνω τη γυναίκα που θα ζηλεύουν όλες οι άλλες γυναίκες. Τη γυναίκα που θα ονειρεύονται όλοι οι άντρες. Τη γυναίκα που αξίζεις να γίνεις.

Αυτή η τελευταία φράση με ξυπνάει απότομα από το ξόρκι που με έχει κυριεύσει.  Η μαγεία εξατμίζεται σαν την ομίχλη στο δυνατό άνεμο.                                                                                     Συνειδητοποιώ ξαφνικά γιατί ο Κύριος μου είναι Ένας και Μοναδικός. Τώρα πια δεν φοβάμαι να αντιμετωπίσω την αλήθεια.                                                                                                                                      –Έχεις δίκιο σε όλα αυτά που είπες. Εγώ σε κάλεσα άθελα μου κι εγώ θα σε διώξω.                            Ναι, θα μπορούσες να μου δώσεις τα πάντα. Το πιστεύω. Αυτό είναι όμως το θέμα…..

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *