"πεινάω" ,μου είπε

Το 1980 ήμουν 12 χρονών και ζούσα στο Παρίσι. Το πρωί σηκωνόμουν νωρίς για να πάω στο σχολείο με τα πόδια. Μόλις ξημέρωνε και η ζωή στην πόλη άρχιζε τον καθημερινό της κύκλο. Προφανώς, η επανάληψη των ίδιων πράξεων, την ίδια ώρα κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν πιο ασφαλείς.       Έτσι κι εγώ, είχα μάθει απ’ έξω της γειτονιάς τις συνήθειες, από το σπίτι μου μέχρι το σχολείο.           Η πόρτα του φούρνου που άνοιγε με το χαρακτηριστικό της κουδουνάκι, το λεωφορείο που παρέμενε στη στάση ένα λεπτό παραπάνω γιατί ο οδηγός του νύσταζε ακόμα, η άσπρη γάτα που έπινε το γάλα που της είχαν αφήσει πάνω σε μια εφημερίδα. Περνούσα μπροστά απ’ αυτά τα ασήμαντα γεγονότα της καθημερινότητας, όπως προσπερνάς μια ταινία που την έχεις δει εκατό φορές.                             Μια μέρα όμως, ενώ ήμουν χαμένος στις σκέψεις μου, κάτι καινούριο χτύπησε τη συνείδησή μου, όπως μια μαύρη βούλα σ’ έναν ολόλευκο πίνακα. Μια ηλικιωμένη κυρία μ’ ένα καροτσάκι για τα ψώνια, έψαχνε μέσα σ’ ένα κάδο σκουπιδιών. Ήταν καλοντυμένη, μ’ ένα μακρύ μάλλινο παλτό και καινούρια γυαλιστερά παπούτσια. πιστεύοντας ότι κάτι είχε χάσει και βλέποντας πως δυσκολευόταν να σκύψει, προσφέρθηκα να τη βοηθήσω. Με κοίταξε και στα μάτια της αντίκρισα κάτι που έβλεπα για πρώτη φορά. Την απόγνωση. -«Πεινάω» ,μου είπε. Της πρόσφερα το κολατσιό μου χωρίς να πω μια λέξη. Η κυρία δέχτηκε να πάρει μόνο το μισό και σήμερα που το σκέφτομαι, πιστεύω πως την πόνεσε πιο πολύ απ’ το να έτρωγε απ’ τα σκουπίδια. Την χαιρέτησα και συνέχισα το δρόμο μου σοκαρισμένος. Από εκείνη την ημέρα, οι άνθρωποι που έψαχναν στα σκουπίδια γίνονταν όλο και περισσότεροι στη γειτονιά, στην πόλη, στη χώρα… Ήμουν 12 χρονών και ντρεπόμουν αφάνταστα για τη χώρα που ζούσα. Ήμουν όμως περήφανος που ήμουν Έλληνας. Όταν ερχόμουν στη μικρή, φτωχή Ελλάδα τα καλοκαίρια, οι άνθρωποι δεν ήταν πλούσιοι αλλά είχαν οικογένεια. Κανείς δεν πεινούσε. Ούτε οι νέοι, ούτε οι ηλικιωμένοι. Δεν είχαν ακριβά αυτοκίνητα ή τηλεοράσεις τελευταίας τεχνολογίας αλλά είχαν αξιοπρέπεια.

Σήμερα, είμαι 48 χρονών και ζω στο Βόλο.                                                                                                         Το πρωί σηκώθηκα νωρίς για να πάω το παιδί μου στο σχολικό. Δίπλα στο κίτρινο λεωφορείο που μας περίμενε, μια ηλικιωμένη κυρία έψαχνε στα σκουπίδια…δεν φορούσε παλτό…

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *