Θυμό! Νιώθω τόσο θυμό μέσα μου που το δέρμα μου τρέμει κοντεύοντας να σκιστεί, αφήνοντας την οργή να ξεχυθεί ελεύθερα. Οι μυς μου είναι τεντωμένοι σαν τους βραχίονες μιας οπλισμένης βαλλίστρας, έτοιμοι να εκτοξεύσουν το μένος που με πλημμυρίζει σαν ένα βέλος θανατηφόρας εκδίκησης. Θα ήθελα να φωνάξω επιτέλους όλη μου τη δυστυχία, την απελπισία και την ταπείνωση. Να βγάλω απ’ την καρδιά μου όλα αυτά τα χρόνια της καταπίεσης και του εξευτελισμού. Δεν καταφέρνω όμως να εκφραστώ σαν ανθρώπινο ων. Μόνο πρωτόγονες κραυγές βγαίνουν απ’ το λαιμό μου. Ο νους μου δεν λειτουργεί καθαρά. Έχει χάσει πια τον έλεγχο, αφήνοντας τα ηνία στο στομάχι μου. Τα αγγεία μου, δεν μεταφέρουν πια αίμα αλλά χολή, ένα πύρινο οξύ που μου καίει τα σπλάχνα. Αυτός ο αβάσταχτος πόνος με κάνει να ουρλιάζω προς το νυχτερινό ουρανό, σαν το λύκο που αλυχτάει στη σελήνη. Μιμούμαι τον διπλανό μου, έχω γίνει ένα μ’ αυτόν. Από άνθρωποι, γίναμε πάλι κτήνη χωρίς ίχνος υπόστασης και ελεύθερης βούλησης. Γίναμε όχλος….μία αγέλη έτοιμη να κατασπαράξει το αντικείμενο του μίσους της. Το τσουχτερό κρύο στο βουνό, μ’ ερεθίζει περισσότερο απ’ ότι με μουδιάζει. Δεν με φοβίζει η νύχτα στο άγριο δάσος, δεν με φοβίζει τίποτα. Ήμουν μόνος, ήμουν χαμένος. Ένα τρομαγμένο ανθρωπάκι που του φερόντουσαν χειρότερα από κατσαρίδα. Την κατσαρίδα την πατάς, της δίνεις σημασία. Εμένα δεν με υπολόγιζαν, δεν με έβλεπαν, ήμουν ανύπαρκτος. Τώρα, όλοι μαζί είμαστε τρομακτικοί, απειλητικοί, υπολογίσιμοι. Περπάτησα και σκαρφάλωσα για ώρες. Θα έπρεπε να είμαι εξαντλημένος. Οι πίσω μου με σπρώχνουν κι οι μπροστινοί με τραβάνε. Μοιραζόμαστε την ίδια αδρεναλίνη, την ίδια τεστοστερόνη. Έχουμε ενώσει τη δίκαιη οργή μας σ’ έναν ακέφαλο γίγαντα που κανείς δεν μπορεί να σταματήσει. Μετατραπήκαμε σ’ ένα ορμητικό ποτάμι καταστροφικής βίας που θα τα αφανίσει όλα. Μπορεί να μην μείνει τίποτα για μένα μα δε με νοιάζει, έχω συνηθίσει στο τίποτα. Αυτοί όμως θα χάσουν τα πάντα, θα γίνουν σαν εμάς. Δεν θα είμαστε πια οι μόνοι χαμένοι αυτού του κόσμου, οι παρίες της γης. Θα πεθάνουμε και θα πεθάνουν, θαμμένοι όλοι μαζί στην ίδια στάχτη. Να σβήσει για πάντα ο πόνος, να με πάρει επιτέλους ο ύπνος…..

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *