Σκοτάδι, ακούγεται μόνο η φωνή του αφηγητή.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Ο Ντάργουιν ήθελε να τρέξει, να ξεφύγει. Τα ποδαράκια του όμως κουνιόνταν αργά, σαν να ήταν βουτηγμένα στο μέλι. Δεν τολμούσε να κοιτάξει πίσω του. Ήξερε όμως πως ο γιγάντιος πορφυροσκώληκας τον ακολουθούσε μέσα στη στενή και σκοτεινή σήραγγα. Άκουγε τις τρεις σειρές κοφτερών δοντιών που κροτάλιζαν όποτε το τέρας ανοιγόκλεινε το στόμα του. Το σκουλήκι τον πλησίαζε, ήταν σίγουρος. Μπορούσε να νιώσει την ανάσα του. Ακόμα κι ένα τρολ θα λιποθυμούσε από τη δυσοσμία του στόματος ενός πορφυροσκώληκα.

Σύρθηκε κι άλλο. Καταβάλλοντας υπερνανικές προσπάθειες, έφτασε τελικά σε μια διχάλα. Είχε δουλέψει χρόνια σ’ αυτό το λαβύρινθο στοών. Γνώριζε την κάθε γωνιά καλύτερα κι από την τσέπη του. Το μυαλό του όμως αρνιόταν να συγκεντρωθεί. Είχε παραλύσει μπροστά στην κρισιμότητα της κατάστασης. Προς τα πού να πάει;

Τότε άκουσε έναν ψίθυρο από την αριστερή σήραγγα να επαναλαμβάνει: «Από δω, Ντάργουιν… από δω. Η σωτηρία σου είναι από δω». Η φωνή ήταν άγνωστη, είχε όμως μια χροιά απαλή, μαγευτική, που σε προκαλούσε να την ακολουθήσεις, κι αποφάσισε να την εμπιστευθεί.

Έστριψε λοιπόν αριστερά, και πριν προλάβει να το συνειδητοποιήσει βρέθηκε στο χείλος ενός βάραθρου. Το βάθος του χανόταν μέσα στο σκοτάδι. Γύρισε το κεφάλι και αντίκρισε έναν πολύ απειλητικό πορφυροσκώληκα. Άρχισε να ουρλιάζει… Ενστικτωδώς πισωπάτησε, κι ένιωσε να χάνεται το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια του. Η πτώση ήταν πολύ πιο σύντομη απ’ ό,τι περίμενε.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *