Στέφανος Παπαδόπουλος

Τώρα που η Ορθοδοξία ετοιμάζεται να γιορτάσει την Ανάσταση του Θεανθρώπου, πάω κι εγώ να αναβαπτιστώ στη δεύτερη μου πατρίδα, τη Γαλλία. Η αλήθεια είναι ότι μου έχει λείψει η αγκαλιά της, το πλούσιο άρωμα της και τα χρώματα της, όπου κυριαρχεί το έντονο πράσινο. Θα φύγω για λίγο απ’ τη χώρα του ήλιου για την πόλη του φωτός. Αυτός ο ήλιος που ζεσταίνει το είναι μας αλλά πολλές φορές μας τυφλώνει. Δημιουργεί οπτασίες και οφθαλμαπάτες. Θα λουστώ για λίγο στο κρύο και συχνά υγρό φως, που διώχνει τις σκιές και σε αφήνει αντιμέτωπο με τον καθρέφτη της γυμνής αλήθειας. Ήμουν πάντα το παιδί δυο χωρισμένων αλλά πολυαγαπημένων γονέων. Το ίδιο ισχύει και για τις δύο μου πατρίδες. Δεν πιστεύω πως υπάρχουν στην υφήλιο δύο λαοί, που να εκτιμώνται και να σέβονται ο ένας τον άλλον πιο πολύ από τους Γάλλους και τους Έλληνες. Σαν δύο αστέρες που διασχίζουν το σύμπαν σε μια ξεχωριστή αλλά παράλληλη πορεία. Ανέκαθεν αναρωτιόμουν ποιο ήταν αυτό το βαθύ συναίσθημα που ένιωσαν οι γονείς μου ο ένας για τον άλλον ακόμα κι όταν χώρισαν, κυρίως αφού χώρισαν. Δύο πολύ διαφορετικοί άνθρωποι. Εντελώς αντίθετοι θα έλεγε κανείς. Ο πατέρας μου, ένα ενεργό, δημιουργικό αλλά αυτοκαταστροφικό ηφαίστειο που εκρήγνυνται συνεχώς. Η μητέρα μου, ένα ήρεμο αλλά ισχυρό ποτάμι, ακολουθεί τη δική της διαδρομή, σμιλεύοντας με υπομονή και επιμονή το περιβάλλον γύρω της. Το ίδιο ερώτημα είχα για τις αδερφές πατρίδες μου. Η Ελλάδα, η γη όπου γεννήθηκα, η γη όπου βασιλεύει το συναίσθημα, μου έμαθε να αγαπώ και να μοιράζομαι. Η Γαλλία, η χώρα που μεγάλωσα, η χώρα όπου κυριαρχεί το πνεύμα, μου έμαθε να αμφισβητώ και να δημιουργώ. Τι είναι αυτό που ενώνει σε μια αιώνια αγκαλιά αυτούς τους δύο λαούς, σαν αδέρφια που κρατιούνται απ’ το χέρι για να μην χαθούν στην κακοφωνία του κόσμου; Ποιος είναι ο ισχυρός συνδετικός κρίκος που ενώνει την τόσο Καθολική Γαλλία με την τόσο Ορθόδοξη Ελλάδα, τα αγαπημένα παιδιά του ίδιου Θεού; Μου πήρε σχεδόν μισό αιώνα για να βρω την απάντηση. Χρειάστηκαν οι διαδοχικές κρίσεις που χτύπησαν την Ελλάδα, η οικονομική και η μεταναστευτική, για να μου φανερωθεί επιτέλους η αλήθεια. Η πατρίδες μου, όπως και οι γονείς μου, είχαν πάντοτε στο επίκεντρο της συνείδησης τους τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο σαν υπέρτατη αξία, σαν μοναχικό στόχο. Άλλοι λαοί εκθειάζουν την αποτελεσματικότητα, την παραγωγικότητα, την απόλυτη κυριαρχία του υλικού κόσμου. Εμείς οι Έλληνες, εμείς οι Γάλλοι, έχουμε πάνω απ’ όλα τον άνθρωπο, γιατί το νιώθουμε και γιατί το πιστεύουμε. Γι’ αυτό ευγνωμονώ το Θεό που μου έδωσε αυτούς τους γονείς, αυτές τις πατρίδες που όχι μόνο με γέννησαν αλλά κυρίως με έκαναν άνθρωπο.

Καλή Ανάσταση!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *