angel_of_death4

Χθες το βράδυ όπως κάθε βράδυ, κλείδωσα το αυτοκίνητο, κλείδωσα την εξώπορτα και κατέβασα τα ρολά. Σφράγισα ερμητικά την οικία όπου ζω με τους δικούς μου. Όλοι οι γείτονες κάνανε το ίδιο. Κάθε οικογένεια απομονώθηκε στον «πύργο» της φοβούμενη τα «θηρία» που τριγυρίζουν έξω όταν πέφτει η νύχτα. Με την ανατολή του ηλίου όμως, τα πράγματα ελάχιστα καλυτερεύουν. Χαιρετάμε τους διπλανούς, τους λέμε καλημέρα… Δεν τους αγκαλιάζουμε, δεν τους σφίγγουμε το χέρι. Κάνουμε σήμα από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο, από το ένα μπαλκόνι στο άλλο, σαν να ήμασταν ναύτες που τα πλοία τους χωρίζει μια φουρτουνιασμένη θάλασσα. Ένα ύπουλο τέρας, η ανασφάλεια, έχει εισβάλει στη ζωή μας. Αυτό το άγχος, αυτό το φόβο τον μεταφέρουμε και στα παιδιά μας. Δεν τ’ αφήνουμε έξω μόνα τους, δεν τα αφήνουμε ποτέ μόνα τους. Τα προστατεύουμε, τα φυλάμε σαν κόρη οφθαλμού, αφού είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός μας. Τα παιδιά όμως αντιδρούν, δεν καταλαβαίνουν, δεν έχουν αίσθηση του κινδύνου. Θέλουν να βγουν να παίξουν μεταξύ τους, να ζήσουν ελεύθερα. Κι εμείς, τα φυλακίζουμε μέσα σε τέσσερις τοίχους, για το καλό τους. Αφού αγαπάμε τόσο πολύ τις κόρες και τους γιους μας, τι σόι κοινωνία είναι αυτή που τους ετοιμάζουμε; Τι θα κληρονομήσουν από μας; Την εσωστρέφεια, το φόβο, τον εγωισμό; Θα μεγαλώνουν σ’ ένα κλουβί που δεν είναι πια καν χρυσό, σαν τα ευνουχισμένα θηρία στο ζωολογικό κήπο ή θα κρυώνουνε μόνα τους σαν τους έρημους λύκους σ’ ένα σκοτεινό δάσος; Ο άνθρωπος είναι ένα κοινωνικό ον. Χρειάζεται τον συνάνθρωπο του για να υπάρξει, για να ευημερήσει, για να ευτυχίσει…για να περάσει από τη βαρβαρότητα στον πολιτισμό. Όπως συνηθίζω να λέω στα παιδιά μου, ένας προηγμένος πολιτισμός δεν χαρακτηρίζεται από τους ψηλούς πύργους αλλά από τις ξεκλείδωτες πόρτες.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *