«Η νέα γενιά είναι εξαρτημένη, η νέα γενιά είναι απελπισμένη… Γυρνάει από καφετέρια σε καφετέρια και βυθίζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να ξεχάσει τον τοίχο που υψώνει μπροστά της η σκληρή πραγματικότητα. Τεμπέληδες, παράσιτα, χαραμοφάηδες. Οι νέοι δεν έχουν νεύρο, δεν έχουν κότσια…απλώνουν το χέρι και γυρνάνε το κεφάλι. Κάποιοι λίγοι κοπιάζουν,σπουδάζουν, αριστεύουν και μετά φεύγουν από τούτο τον καταραμένο τόπο για να κυνηγήσουν ένα καλύτερο μέλλον κάπου πιο δυτικά, πιο βόρεια… στον πολιτισμένο κόσμο.»

Γενικότητες, στερεότυπα και εύκολες δικαιολογίες για τη δική μας γενιά, που ευθύνεται πραγματικά για τη λάσπη στην οποία πνίγονται τα παιδιά μας. Τα μεγαλώσαμε με «χρυσά» κουτάλια και τα φυλακίσαμε πίσω από «χρυσά» κάγκελα. Το «χρυσό» όμως ήταν μόνο χρώμα και τώρα που το χρώμα ξεφτίζει, μένουν μόνο τα κάγκελα, η φυλακή… χωρίς φως και χωρίς ελπίδα. Έτσι δείχνουν τα πράγματα όταν τα βλέπεις από ψηλά. Άμα κοιτάξεις όμως πιο προσεκτικά, από πιο κοντά, βλέπεις άνθη να φυτρώνουν μέσα από τις χαραμάδες.

Ξέρω μια κοπέλα που σήμερα γίνεται 30 αλλά άμα τη δείτε, δεν δείχνει ούτε 20. Μην σας ξεγελάσει η σχεδόν παιδική της εμφάνιση. Τη θέληση και την ωριμότητα της θα τη ζήλευαν πολλοί άντρες και γυναίκες της δικής μου γενιάς. Από τα 18 της χρόνια, αφού τέλειωσε το Λύκειο, άνοιξε τα φτερά της και πέταξε μακρυά απ’ τη «φωλιά». Σπούδασε μόνη της, έζησε μόνη της, πάλεψε μόνη της. Δεν ζήτησε ποτέ βοήθεια ακόμα κι όταν βρέθηκε μόνη της στο πέλαγος χωρίς φάρο και χωρίς στεριά. Κολύμπησε μόνη της κυνηγώντας το δικό της αστέρι. Άκουσε γνώμες, δέχτηκε συμβουλές…ακολούθησε όμως το δικό της δρόμο. Όχι! Όχι, δεν τον ακολούθησε…τον χάραξε με νύχια και με δόντια! Όταν αντίκρισε τον μεγάλο τοίχο μιας αδυσώπητης κοινωνίας που δεν χαρίζει ευκαιρίες, δεν κάθισε κάτω με το κεφάλι σκυμμένο να κλαίει τη μοίρα της. Ακούμπησε τους λεπτούς της ώμους στην πέτρα και έσπρωξε…έσπρωξε  με όση δύναμη μπορούσε και τελικά γκρέμισε τον τοίχο. Μόνη της, με μόνο σύμμαχο την αδαμάντινη θέληση της. Δεν αφέθηκε να την παρασύρει το ρεύμα της δυστυχίας, πάλεψε ενάντια στα κύματα και έφτιαξε το δικό της νησί.

Σήμερα είναι μια υπέροχη γυναίκα, μια καταπληκτική σύντροφος και μια πετυχημένη επιχειρηματίας. Είναι μια ανεξάντλητη πηγή υπερηφάνειας για τους γονείς της και έμπνευσης για τους φίλους της. Της κατεβάζω χαμηλά το καπέλο…                    Όταν πρέπει να εξηγήσω σε μικρά παιδιά τις έννοιες της ανεξαρτησίας, της ελευθερίας πνεύματος και της ισχυρής θέλησης, ένα όνομα μου έρχεται στο μυαλό: Αναστασία Δεσύπρη!

 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ  ΝΑΤΑΣΑ!!!

Υ.Γ.  Η μόνη συμβουλή που θα σου έδινα είναι… να μην αλλάξεις ποτέ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *